expositie
| LES COULEURS DE MON COEUR
Van het doek klinken de hartekleuren, voor zijn tweede vaderland door. Gedoopt in een heimweelicht met twee groene wachters aan de voet van heuvels, waartegen de zomergloed, een bloembed plooit, je proeft de felle, warme geur van het land. Na Brauck kom ook ik hierin thuis. Michel Martinus BRAUCK Gedurende de maand mei exposeren wij werk van Brauck. De expositie start op zondag 3 mei en wordt op spectaculaire wijze afgesloten op zaterdag 30 mei tijdens Kulting 2009. Brauck laat toekomst aan tijd over Schilder Willem Brauckmann beseft dat het leven eindig is, maar die zekerheid beïnvloedt hem niet negatief. ‘Als je leeft alsof er geen sterven is, leef je zonder angst. Met de toekomst ben ik niet bezig.’ Toch piekerde hij vroeger over de zin van het leven. Een antwoord bleef hij schuldig, maar die onwetendheid staat hem niet in de weg. De Franse dichter Rimbaud zette hem wel aan tot het definiëren van eeuwigheid. ‘Voor Brauck, na Brauck. Eeuwigheid is de tijd dat ik er ben. Die gedachte maakt het leven een stuk overzichtelijker. Doe alsof er geen einde is, dan leef je het gelukkigst. Mijn toekomst is morgen en daar begin ik vandaag aan’, zegt Brauckmann. Brauck leeft tegenwoordig grotendeels in Frankrijk waar hij in alle rust kan schilderen in zijn prachtige atelier. Op de Veluwse thuisgrond houdt hij zich voornamelijk bezig met zeefdrukken en het onderhouden van zijn sociale contacten. Tevens maakt hij hier werk in opdracht. Hij doet onder meer een project voor het Burger Weeshuis. Hier ademt Brauck de historie stevig in, terwijl hij tegen zijn natuur in met de toekomst bezig is. ‘De namen van alle regenten vanaf 1555 zijn keurig gekalligrafeerd. Ik ben de derde in rij die panelen mag maken. Daarvoor ontwerp ik iets dat zeker honderd jaar mee moet gaan, terwijl ik aan de andere kant gegrepen ben door de geschiedenis. De instelling stamt uit de tijd van Mozart en Rembrandt. Die gedachte inspireert me enorm.’ Kunst verandert volgens Brauckmann altijd mee met de tijdsgeest. ‘Kunst zoekt en experimenteert. Het is de spiegel van een maatschappij. Hoewel dat de afgelopen decennia wel is veranderd. Kunstenaars zijn meer dan ooit onderdeel van de maatschappij. Vroeger wilden ze vooral laten zien hoe fout de maatschappij was. Kunst was zeker in de jaren zestig en zeventig een aanklacht die niet mooi mocht zijn. Die rol is veranderd, dat zie je bijvoorbeeld aan de hernieuwde aandacht voor realisme. Ik ben daar blij mee. Vroeger had ik een minderwaardigheidscomplex omdat ik vond dat kunstenaars geen waarde voor de maatschappij hadden. Bakkers vond ik belangrijker, omdat die mensen dagelijks brood bezorgden. Nu zie ik dat kunst in belangrijke mate de kwaliteit van het leven bepaalt. Dat blijft ook in de toekomst het geval.’ Alle ontwikkelingen van de 20e en 21e eeuw hebben geen vat gekregen op zijn kunst. Ze beïnvloeden hem hooguit, maar veranderen zijn stijl niet. ‘Ik heb mijn handschrift behouden en daar ben ik blij mee. Ik vind het prettig als mensen een Brauck herkennen, omdat ze daarmee een beeld bevestigen. Toch heb ik wel progressie geboekt. Je kunt zien uit welke periode een schilderij van mij stamt. Ik schilder iedere dag om beter te worden. Wat dat betreft ben ik nog steeds op zoek naar hoe het moet. Misschien kom ik er op het einde van mijn leven achter, maar als dat niet gebeurt is het ook goed. Zoeken is niet verkeerd. Ik hoop dat ik die nieuwsgierigheid altijd behoud. Voorlopig neemt die alleen maar toe. Hoe meer je weet, hoe meer je beseft dat het juist heel weinig is.’ (bron: deze tekst komt grotendeels voort uit een interview met Brauck door Broad Communications en het daaraan verbonden artikel dat is geplaatst in een magazine voor drukkerij Bolhuis, april 2009) |